Iedereen kent wel het spelletje; “Ik ga op vakantie en ik neem mee…”. Met een beetje moeite moet je na een tijdje een behoorlijke waslijst aan willekeurige zooi opdreunen. Vermakelijke verhaspelingen en een gemixt gevoel van oprecht balen en hilariteit als je wéér die elektrische tandenborstel vergeet, al met al een prima geheugentrainer. Maar nu mijn vakantie aan de horizon gloort dient zich een soort manische versie van dit spel aan in mijn hoofd.
Deze variant heet; “Ik heb zo meteen vakantie en ik ga…”. Een kleine greep uit deze mentale plannen: Elke dag wandelen, want ik moet nu toch iets aan mijn conditie gaan doen. Dat werkt natuurlijk alleen als ik dan ook elke dag gezond ga eten dus als ik nou elke dag naar de supermarkt ga wandelen kan ik elke dag verse maaltijden koken. Twee vliegen in één klap, heel efficiënt van mij. Maar ik moet ook op m’n financiën letten dus moet ik eerst een boodschappen planning maken. Dus dat betekent op zoeken wat er in de aanbieding is tijdens mijn vakantie en daar mijn weekmenu op aanpassen.
De avond dat ik dit bedenk voel ik me al gezonder doordat ik het voornemen heb al deze dingen te gaan doen. Dan komt er ineens een ander stemmetje om de hoek; “Je moet ook ontspannen”. Leuk zo fanatiek aan de slag gaan maar je hebt ook gewoon vakantie en je hebt nog steeds long covid dus er moet balans in het plan. Dus ik ga sowieso een dagje naar de sauna en ik ga lezen. En ik ga niet zomaar lezen, ik ga elke dag lezen want ik kijk veel te veel tv en lezen is zo goed voor je. Ontspannend en leerzaam, weer super efficiënt van mij.
Als ik de avond daarna bedenk dat ik ook wel weer met yoga kan gaan beginnen en dat ik ook nog wel naar een museum wil roep ik mezelf een halt toe. Ten eerste heb ik maar een weekje vakantie en geen sabbatical en ten tweede betrap ik mezelf op een patroon. Ik ben een avondplanner, iemand die elke avond bedenkt wat ie morgen anders gaat doen omdat vervolgens nooit te doen. Ik ga echt ontzettend goed op plannen. Dat ik op het moment van het plan maken echt voel dat ga ik doen geeft al net zoveel voldoening als het daadwerkelijk doen.
Stille getuige van dit patroon is het nieuwe dweilsysteem dat ik 4 weken geleden kocht en nu nog steeds onaangeraakt in zijn doos in de gang staat. Het begin van de lente zorgde bij mij, zoals bij velen, voor opruimkolder in de kop. Bij mij is een dergelijk huishoudopleving van zeer tijdelijke aard dus ik moest daar gebruik van maken. Er werd een planning met diverse afvinklijstjes gemaakt. Stap één was het opruimen van de woonkamer en keuken. Kastjes werden leeggetrokken, uitgesopt en heringericht. Maar voor de vloer en de ramen was grover geschut nodig. Bij gebrek aan Blokker op naar de bouwmarkt om daar een dweilsysteem met ruitenwisding te kopen.
Helemaal in mijn nopjes kwam ik thuis. “Morgen ga ik met mijn nieuwe dweil mijn vloer dweilen”. Ja mijn innerlijke boomer heeft zijn intrede gemaakt, ik word blij van het kopen van huishoudartikelen. “Gelukkig” zit er ook nog steeds een onverschillige puber in mij want gedweild werd tot op heden niet. Maar ik was en misschien ben nog steeds erg content met mijn intentie om de vloer te dweilen. Eerlijkheid gebiedt ook te zeggen dat ik nog een paar keukenkastjes te gaan heb.
Maar ik heb dus bijna vakantie en ik ga…. Geen wekkers zetten! En de rest zie ik wel op de dag zelf. Die dag naar de sauna ga ik zeker doen en ik ga ook vast een stukje wandelen maar niet elke dag. Net als dat koken want een keer een frietje halen hoort ook bij vakantie. Het hoeft niet altijd groots en alles tegelijk maar gewoon een beetje anders dan gisteren dat is al heel wat.
Googelde ik zojuist “Robotstofzuiger met dweilfunctie”…misschien.
VerKlaproos 