Masochisme op maat

Pashokjes, Pijn & Pleasure

Shoppen is nooit mijn hobby geweest. Als ik met vrienden in de stad ben, blader ik voor de vorm door de rekken heen. Af en toe haal ik er iets uit maar hang het altijd weer terug. Heel soms, als ik de winkel niet ken, waag ik het te kijken naar wat de grootste maat is maar daar kom ik eigenlijk altijd bedrogen uit.

Winkelen doe ik dan ook het liefste alleen. Het is vernederend herhaaldelijk om toch een grotere maat te moeten vragen. Of om na tig winkels bezocht te hebben toe te moeten geven dat je niets passends gaat vinden. Laat staan in de ogen van de verkoper kijken die je een blik geeft van “Wat dacht je nou zelf!”. Ooit was er één die het zelfs hardop zei; “Jouw maat verkopen we hier niet!”

Iets kopen omdat het past en niet omdat je je er fijn in voelt is niet bevredigend. Het is een herhaaldelijke bevestiging dat je niet voldoet aan de norm. Als iemand die ettelijke pogingen gedaan heeft om aan die norm te voldoen geef ik mezelf die bevestiging al vaak genoeg. Daardoor is het kopen van nieuwe kleding vaak een bizarre vorm van zelfkastijding.

Het liefste shop ik online, veilig op de bank of in bed. Geen beoordelende blikken, geen walk of shame de winkel uit en geen vruchteloze passessie in een slecht verlicht pashokje. Want serieus, welke sadist heeft die dingen ontworpen? Wie ziet er nou níét op z’n allermooist uit in zo’n kille TL‑cabine?! Mijn eigen woonkamer voelt veiliger. Als het dan niet past kan ik ook net doen alsof het niet gebeurd is. Hoef ik alleen mezelf voor de gek te houden. De enige (stille) getuige is het hoopje vergeten te retourneren kleding achterin mijn kledingkast.

Maar dan zijn er de momenten dat je een toffe vondst doet. Op die momenten loop ik op wolken de winkel uit of doe ik een “I’m a sexy b*tch”-dansje in mijn nieuwe outfit midden in de woonkamer. Een verslavende shot dopamine! En zo wordt kleding bijna een fetish, een vorm van solo BDSM, het kan pijn doen maar het is oh zo lekker!

Door het online shoppen weet ik de nare kant al jaren te omzeilen maar toen ging ik meedoen aan een toneelstuk. En daar hoort een garderobe, een kostuum bij.  Er hier hing niets in mijn maat aan de tientallen rekken, geen verrassing, wel een beetje pijn. Er werd iets nieuws geregeld, wat publiekelijk niet paste. Geen nieuwe ervaring, wel weer pijn. Toen bestelde ik zelf iets en het past echt net niet…pijn.

Het is oude vertrouwde pijn. Het gevoel weer eens de uitzondering te zijn. Degene die de boel ophoudt. Degene die waarschijnlijk moet gaan settelen voor wat kan. Ik doe zo ontzettend mijn best om helemaal oké te zijn met wie ik ben, kan me echt wel die sexy b*tch voelen. En nog nooit had ik een groep begripvollere mensen om me heen.

Maar nu, op dit moment, voel ik de pijn van al die momenten dat ik de buitenstaander was. Net een andere dispuutstrui, geen galajurk maar een broekpak, niet die ene hippe merktrui maar de grote maten look-a-like . Ironisch dat al die pogingen om erbij te horen er juist voor zorgde dat ik me de uitzondering voelde. En hoeveel schijt ik vaak ook heb, hoe goed ik ook kan doen dat het me niets doet, soms wil ik niet de afwijking maar gewoon de regel zijn.