Bijna ontspoord

Over hoe je gedachten je misleiden

Het is weegschaalloze week 3 en de verleiding ligt continue op de loer. De goed-praat-gedachtes volgen elkaar in een moordende tempo op. Alles van “Je mag dit jezelf gunnen” tot “Dan heb je op tijd door als het fout gaat”, het zingt de hele tijd door mijn hoofd. Mijn ratio zorgt er telkens voor dat ik me herpak. Ik heb geen eetbuien gehad, heb minimaal 3x in de week gesport en/of gewandeld en ben alle dagen binnen mijn calorie behoefte gebleven. Genoeg echte feiten om vertrouwen in mezelf te hebben zou je denken.

Midden in week 3 moet ik naar de fysio. Daar staat de supersonische weegschaal waar ik me drie weken geleden voor het laatst op heb gewogen. Zo’n apparaat waar je met blote voeten op moet en ook je handen in contact staan met metalen handgrepen. Terwijl ik daarop stond voelde het meer als een soort Segway van The Jetsons dan als een weegschaal. Blijkbaar scant dat ding mijn hele lijf en weet het dan ook mijn vet- en spiermassa. Dat is dus meer dan alleen kilo’s en dus beter. Althans dat vindt mijn hoofd. Maar doordat ik achter een tractor zat op weg naar de fysio ben ik te laat om me nog te wegen. Vast toeval maar ik denk ook meteen dat het zo moest zijn.

Helaas laat de weeggedachte me niet los. Na de fysio ga ik nog even wat hellinkjes pakken op de loopband. Daar sta ik dan met mijn tomatenhoofd stevig wandelend op die band terwijl ik op mijn telefoon het volgende google; “Wegen na sporten”. Ik voel me betrapt door mezelf. Wat is dit voor achterlijke actie? Dit is ronduit idioot. Gebruikmakend van dit heldere moment leg ik mijn telefoon weg en focus me op mijn wandeling. Tien minuten later loop ik ongewogen en uitermate trots op mezelf de sportschool uit.

Maar de gedachten blijven en veranderen van “je moet je wegen” naar “je bent aangekomen”. Ineens wegen de frietjes die ik vorige gegeten heb zwaarder dan de salades en volkoren boterhammen die ik de rest van de week op heb. Langzaam zak ik weg in het drijfzand van mijn hersenspinsels. Compensatiegedachten van meer sporten, alleen nog maar groentes eten en misschien een sapkuurtje krijg ik bijna niet omgedraaid. Hierdoor krijg ik het gevoel dat ik op de afgrond sta, dat het niet meer de vraag is of ik een eetbui ga krijgen maar alleen nog wanneer?

Gelukkig zorgt mijn partner in het weekend voor de hoognodige afleiding en is het twee dagen rustig in mijn hoofd. Vrijdag kook ik, al zeg ik het zelf, een heerlijke gezonde maaltijd. Daarna maken we samen een wandeling, hebben een goed gesprek in de tuin en gaan op tijd slapen. Zaterdag koop ik nieuwe schoenen terwijl hij vertroeteld wordt bij de barbier. Daarna verrast hij me door me mee te nemen naar de film en een etentje bij de Italiaan. Een fijne dag, gevolgd door een gezellige avond en een overheerlijke nacht. Geen enkele negatieve gedachte over mezelf en de honger naar de weegschaal lijkt verdwenen.

Zondag word ik wakker naast mijn partner die allang wakker is. Zonder iets te zeggen sta ik op, ik moet naar de wc en ben nog slaperig. Na het plassen passeer ik de spiegel in mijn badkamer. Ik bekijk mijn hoofd. Een muggenbult accentueert mijn onderkin. Die onderkin waarvan ik laatst nog dacht dat hij minder aan het worden was. Zie je wel, ik ben aangekomen! De negatieve gedachtetrein transformeert in een terror Thalys, in de 20 stappen van badkamer veranderen mijn gedachtes van “ik heb een onderkin” naar “ik ben een monsterlijk gedrocht”.

Ik plof zonder woorden op bed. Mijn partner deelt iets wat hij interessant vindt op Facebook en ik probeer het in me op te nemen. Ineens kan ik niet anders dan eruit flappen; “Ik voel me zo lelijk!”. Gisterenavond lagen we nog samen in een deuk toen er in het heetst van het spel letterlijk een vuurwerkfestijn losbarstte buiten. Nu lig ik met snot enzo te snikken in zijn armen. Gisteren maakte ik mezelf geen enkel verwijt, waren mijn lichaam en geest pure liefde. Nu vind ik mijn lichaam een soort afzichtelijke blob. En mijn partner doet alles goed, hij troost me, vraagt wat hij kan doen en het allerbelangrijkste hij probeert mijn gedachten niet te ontkennen maar geeft aan het heel verdrietig te vinden dat ik dit denk. Alles wat ik de afgelopen dagen heb binnengehouden komt eruit. Ik heb zo hard moeten vechten om mezelf niet te wegen.

’s Avonds zit ik alleen op de bank. Morgen mag ik weer naar de fysio. Ga ik mezelf wel of niet wegen? Ik probeer het juiste antwoord te googlen. Terwijl ik weet dat ikzelf de enige ben die weet wat goed is voor mij. Ik besluit mezelf te gaan wegen. Niet omdat ik moet weten wat ik weeg maar omdat ik voel dat als ik dat niet doe er ongezond gedrag in mijn nabije toekomst ligt. Ik ga mezelf wegen zodat ik goed voor mezelf blijf zorgen.

Vandaag heb ik me gewogen op de supersonische weegschaal. Ik ben afgevallen… Wat een mindfuck! Ik was er 100% van overtuigd dat ik aangekomen was want ik heb vrijdag een pizza op. En ik weet dat het zo niet werkt maar toch voelde het zo. Natuurlijk was ik blij met het resultaat maar tegelijkertijd verdrietig dat mijn verslaving mij dit aandoet. Het tegendeel is aan mezelf bewezen en dus door op mijn nieuw gekozen pad. En nu weeg ik me echt pas weer over een maand!