Was, worden, geweest

“Over wat volwassen zijn is en of ik dat wel wil”

Vandaag heb ik vijf ladingen was gedraaid. Alle kleding meteen opgehangen om te drogen. Mijn jurken zelfs meteen op een hangertje. Sommige zullen nu denken; “Dus!?”. Maar zij die net als ik wassen niet één, maar meermaals moeten aanzetten zullen me snappen.

Er is niet maar één reden waarom dit gebeurd. Meestal vergeet ik dat ik er een was in heb gedaan. Soms heb ik de energie niet en weer een andere keer denk ik er pas aan als ik in bed lig en wil ik niet opstaan. Dus dat ik vandaag vijf volle machines verwerkt heb vult me met een zeer voldaan gevoel. Voel ik me even heel volwassen. Iets in mij vindt het een onderdeel van volwassen zijn om je huis op orde te hebben. Alle was netjes opgevouwen, vloer gezogen en gedweild, aanrecht leeg en schoon, ramen gelapt en huisplanten allemaal levend.

Het is mij nog nooit gelukt om al deze dingen tegelijkertijd op orde te hebben. Mijn moeder ook niet dus daar is deze overtuiging niet ontstaan. Als ik er rationeel naar kijk lach ik mezelf uit. Toch is er een stem in m’n hoofd die zegt dat het eigenlijk zo hoort. En dan niet alleen een huishouden om door een ringetje te halen maar ook een carrière om u tegen te zeggen en een sociaal leven waar de gemiddelde influencer jaloers op zou zijn. Totaal onrealistisch, ongezond om na te streven en toch wil ik het. Of ik wil het willen want dagelijks wint mijn behoefte om met een dekentje op de bank te liggen van mijn behoefte om iets te doen met een sopje en een stofdoek.

Nu kan ik het gooien op dat ik door longcovid de energie niet heb maar ik zie het huishouden al heel mijn leven als noodzakelijk kwaad.  Het hoogste niveau van huishoudelijke volwassenheid dat ik ooit bereikt heb is dat ik een schoonmaakster kon betalen. Dus nu is m’n masterplan; beter worden, toffe baan, huishoudster zoeken.  Aan stap 1 heb ik heel hard gewerkt de afgelopen 2 jaar. Enige wat niet meewerkt is mijn eigen deadline, die ik telkens weer verder voor me uit moet schuiven. Het vervelendste daaraan is dat als eindpunt op de horizon blijft liggen het voelt alsof je stilt staat.  Als ik achterom kijk zie ik de lange weg die ik al afgelegd heb maar voor me blijft de afstand gelijk. Rationeel verleg ik de lat maar als ik eerlijk ben ligt die nog steeds waar die altijd gelegen heeft.

Ken je dat gevoel dat je krijgt als op je vertrapte oma-fiets tegen de wind in fietst, jezelf helemaal naar de tyfus trapt en dan soepel gepasseerd wordt door een bejaarde op een elektrische fiets? Zo voelt mijn leven de laatste tijd. Terwijl ik zo hard mogelijk probeer vooruit te komen word ik aan alle kanten voorbij gegaan door mijn omgeving. Carrières die ontwikkelen, plannen die gesmeed en uitgevoerd worden en feesten die gevierd worden.  En ik kijk elke week of ik genoeg energie heb om, en mijn werkuren op te bouwen  en iets leuks te doen met mijn vriendinnen. Alles wordt afgewogen, wat is de energiekater waard? Dus verder vooruit plannen dan een maand, ik durf het niet.

Ondertussen ben ik ook heel blij voor de mensen om me heen. Ik lees vol trots over mijn zusje in een vakblad. Geniet van de buitenland plannen van een vriendin. Ben oprecht gelukkig voor de vriend met een geweldige nieuwe baan. Ik leef mee met ze, vier met ze en bewonder ze. Tegelijkertijd voel ik ook jaloezie. Het confronteert me met alles wat ik nu niet kan en misschien nooit meer kan. Het maakt me verdrietig. Het maakt me onzeker. Nu wil ik heel gezond zeggen; “En het mag er allebei zijn!”. Maar af en toe mag ik het ook gewoon heel stom vinden. Dan wil ik niet horen dat het allemaal goed gaat komen, dat weet je namelijk helemaal niet! Dan wil ik gewoon dat iemand zegt; “Het is ook stom!” Op zo’n moment wil ik mezelf gewoon tegen de grond werpen, lekker stampen, om me heen slaan en hysterisch huilend een woedeaanval kunnen hebben.

En gewoon morgen de was nog een keer aanzetten…