Overtuigd onsportief

“Over de hel die sporten heet!”

Ik zie de reacties al verschijnen; “Hou vol, je gaat het vanzelf leuk vinden”, “Dan heb je de juiste sport nog niet gevonden”, “Maar het is zo goed voor je!” en nog meer van dit soort alles behalve motiverende opmerkingen om mij te bekeren tot de sportreligie. Geloof me als ik zeg dat ik al van alles geprobeerd heb. Van boksen tot hockey en van fitness tot in een warmtecabine liggen met m’n hoofd door een gat en m’n armen en benen vastgebonden aan gewichten. En het enige wat mijn hart sneller deed slaan was de inspanning.

Bewegen is nooit mijn hobby geweest. Als kind kon ik al niet hinkelen en was ik bang voor de bal. Als puber deed ik er alles aan om de gymles te vermijden. Het elke keer als laatste gekozen worden, het helemaal bont en blauw gegooid worden met trefbal en de blikken in de kleedkamer omdat mijn lijf wat groter was dan dat van de rest. Het was allemaal reden genoeg om een hekel te krijgen aan sporten maar vooral aan het lijf wat niet kon sporten. Dat ik mede daarom systematisch gepest werd hielp natuurlijk ook niet mee. Met als letterlijk hoogtepunt het uitgescholden worden voor dikke koe toen ik bij de Ardennenreis niet durfde te abseilen nadat ik wel de bergwand was opgeklommen.

In mijn volwassen leven sportte ik tot nu toe met vlagen. Als ik het in m’n hoofd had gehaald om af te gaan vallen dan ging ik vol overtuiging richting de sportschool. Abonnementen werden afgesloten, begeleidingslessen geboekt en vervolgens ging ik minimaal 3x per week naar de jezelf-martellen-school. Op mijn “hoogtepunt” ging ik naar de sportschool, elke dag wandelen en eens per week naar een bootcamp. Alles of niets; of buiten de helling naar het parkeerdek op kikkeren terwijl ik toegeschreeuwd werd of op de bank liggen met zakken chips en M&M’s naast me. Nu weet ik dat dat compensatiegedrag was voor mijn eetverslaving. Toen dacht ik dat ik super goed bezig was en voelde ik me een mislukkeling als het zoveelste abonnement stilzwijgend eenzijdig omgezet werd naar een passief lidmaatschap met een maandelijkse donatie.

Iets in mij heeft de overtuiging dat ik sporten leuk hoor te vinden. Dat het hoort bij een succesvol leven. Ik moet dus sporten en ik moet het ook heerlijk vinden. En dat dat niet zo is maakt mij in mijn hoofd een minder geslaagd mens. Om mij heen genoeg mensen die voor de lol een flink rondje gaan rennen of voor dag en dauw opstaan om een paar baantjes te trekken in het zwembad. Nou ik draai me liever nog een keertje om.  Ik kan dus ook niet enthousiast meepraten als het om de wekelijkse sportactiviteiten gaat. Om mijn omgeving af te leiden maak ik grapjes; “Zie je mij rennen dan zou ik als ik jou was mee die kant op gaan rennen.” Of tegen de net iets te opgewekte en perfect afgetrainde sportinstructrice die elke keer na de sportles met van die pistool-wijsvingertjes tegen me zei; ”En vind je het al leuk?”, “Nee, maar de bank ligt dadelijk lekkerder.”

Nu moet ik sporten om beter te worden. Het afgelopen jaar ging ik 2x per week naar de sportschool om daar samen met mijn fysiotherapeut te sporten. Vorige week hield de vergoeding daarvoor op en dus heb ik weer een abonnement afgesloten. Veel te duur gezien mijn ziektewetuitkering maar het lijkt me verstandig om in hetzelfde ritme te blijven op dezelfde plek. Dat gaat nu al twee weken goed. Ik heb zelfs een groepsles uitgeprobeerd. Voor de eerste keer in bijna 30 jaar en terwijl ik daar naar binnenliep voelde ik me weer die gepeste, mollige en motorisch uitgedaagde tiener.

 Alles in mij wilde vluchten. Zo bang om voor schut te staan. Bang om te vallen, bang om niet lenig genoeg te zijn, bang om de dikste te zijn, bang om het niet vol te houden en dus vooral bang om uitgelachen te worden. Toen ik eenmaal binnen was heb ik meteen gezegd dat ik het super spannend vond en iedereen reageerde super aardig. Er werd meteen gezegd dat ik dingen op mijn tempo mocht doen en dat er geen goed of fout was. En dus ben op ik mijn matje gaan liggen en staan in de meest onmogelijke posities. Zo goed als ik kon en ja mijn buik zat in weg en ik ben ook omgevallen maar ik voelde me niet uitgelachen. Sterker nog ik was enorm trots op mezelf. Wees niet bang, ik ben nog steeds niet bekeerd. Ik vind sporten nog steeds stom. Als er gezegd worden dat je gezonder wordt van sporten en dus langer leeft denk ik nog steeds dat als ik die extra tijd sportend door moet brengen ik daar absoluut het nut niet van inzie. Dat ik nou moet sporten om nu beter te worden en weer alles te kunnen wat ik deed motiveert me wel.

Sporten is en blijft voor mij noodzakelijk kwaad. Iets wat moet niet iets wat ik wil. Maar als ik dan toch moet dan maar op zoek naar de minst stomme vorm die ik kan vinden. De groepsles was een goed begin en verder gewoon m’n rondje apparaten afwerken met een podcast in mijn oren die me net genoeg afleidt van het feit dat ik aan het sporten ben.